Mystery meat

Ik had die avond iets gegeten dat ik het beste kan omschrijven als mystery meat. Het kon een inheemse pad zijn geweest, of misschien een vleermuis, maar het was beslist geen boerderijdier dat in plaatjesboeken voor peuters voorkomt. Wat het ook was, het begon flink te spoken in mijn ingewanden. Dat lichamelijk ongemak, en misschien ook wel de lichte spanning die het fel verlichtte roadblock met tientallen zwaarbewapende soldaten bij mij opriep, schudde ook Lady Tourette wakker. In haar wijsheid had zij besloten dat dit een geschikt moment was om afwisselend te schudden en knikken met mijn hoofd, alsof ik iets tegelijkertijd aan het bevestigen en ontkennen was.

Een piepjonge soldaat boog zich naar het open portierraam. Ongewild stootte hij hierbij met de loop van een enorm automatisch wapen tegen de nek van de chauffeur aan, die hem zijn identiteitsbewijs in handen drukte. Hij keek er vluchtig naar en vroeg Didier en Kouassi om hun documenten. ‘En die van hem’, zei hij terwijl hij op mij wees. Ik had gedacht er juist goed aan te doen om mijn paspoort veilig in de kluis van mijn hotelkamer achter te laten. Een dampende Afrikaanse nachtclub leek mij een plek waar zakkenrollerrij tot de mogelijkheden behoort. Mijn geld mochten ze hebben, die had ik keurig over al mijn zakken verdeeld. Maar mijn paspoort verliezen deed ik liever niet.