Toetsenbordridder

Als toetsenbordridder zul je niet snel worden nagewezen als je op straat loopt, zoals dat een bekende strafpleiter, soapactrice of veroordeelde pedoseksueel ten deel valt. En dat is maar goed ook. Ik hou ervan om in de luwte te opereren en heb geen behoefte aan publieke bewondering. Dat heeft niets met Tourette te maken, maar als ik erover nadenk is het wel een veilig beroep. Niemand kan aan een tekst aflezen wat voor een gekkigheid zich heeft afgespeeld tijdens de compositie ervan. Wat dat betreft zijn wel er een aantal beroepen op te noemen waar je je als Tourettelijer beter niet aan kunt wagen. Als Minister-President sta je in het centrum van de belangstelling, iedereen vindt iets van jou, en meestal is dat niet louter positief. Als je dan ook nog allerhande tics hebt, word je automatisch het mikpunt van spot. Dus dat kun je beter uit je hoofd laten. Daar moet je niet over zeuren, dat is nu eenmaal zo. En het is verreweg het grootste deel van de bevolking niet gegeven om Minister-President te worden, dus kom bij mij niet aan met gezeur over discriminatie. Klein gebrek geen bezwaar, maar als je beide onderbenen mist ga je ook niet lopen zeiken dat je niet bent geselecteerd voor het Olympische schaatsteam. Dan ga je bobsleeën of zo.

Hetzelfde geldt in principe voor een betrekking als talkshowhost. Je kunt gewoon niet aan tafel zitten praten over allerhande gewichtige onderwerpen terwijl jij met je hoofd aan het schudden bent of boerderijdieren nabootst. Dat doe je maar in je eigen tijd. De mensen thuis hebben daar helemaal geen behoefte aan.